blog1

Θα ξυπνήσεις ένα πρωινό και θα είναι καλοκαίρι , εκεί στα μέσα του Ιούλη. Η θάλασσα δε θα είναι πια ανταριασμένη και θα ετοιμάζεσαι να περπατήσεις γύρω γύρω απο τον Στέφανο, τον κρατήρα της Νισύρου όπου μετά θα ξεδιψάσεις με παγωμένο νερό συνοδεία γλυκό ντοματάκι .

Θα ξυπνήσεις ένα πρωινό και θα είναι καλοκαίρι . Έξω, μα πάνω από όλα μέσα σου. Θα δέσεις τα κορδόνια απο τα σανδάλια, θα γεμίσεις την τσάντα με το 5ο βιβλίο του Χάρυ Πότερ,κύματα και λιακάδα και με εκείνον τον τέλειο δροσιστικό χυμό πορτοκάλι. Θα σηκωθείς νωρίς , για να προλάβεις την παχιά σκιά κάτω απο την αγαπημένη σου αλμύρα στην άκρη της Αλυκής.

Θα ξυπνήσεις ένα πρωινό και θα είναι καλοκαίρι . Το ξυπνητήρι πια δε θα σε σηκώνει βιαια από το κρεβάττι.  Απλά θα γυρίσεις πλευρό και θα μου χαμογελάσεις μέσα στον ύπνο σου.  Και από εκεί και πέρα, και για πάντα θα υπάρχει λιακάδα.

Εκτός, και εντός .

Advertisements

Beauty lies in the eyes ..

26815359_10155914672209799_8000937645785032768_n

Μερικές φορές τα μαθήματα ζωής τα φυλάς σε ένα κουτάκι , λίγο ξεχασμένα στη λήθη μέχρι που έρχεται ένα βράδυ Πέμπτης και στα φέρνει πάλι όλα μπροστά στη θύμηση.

Καιρό τώρα ήθελα να ξεκινήσω το blog αυτό,  για να μοιράζομαι την ομορφιά που υπάρχει τριγύρω- άλλοτε εξώφθαλμη και άλλοτε κρυμμένη στα πιο βαθιά μυστικά. Ομορφιά στα στενά της πόλης , εκεί που γάτες στρουμπουλές  ξεκουράζονται σε ζεστό καπό αυτοκινήτων , σε λυρικά  τραγούδια και στα στιχάκια του Λουκιανού που χθες το βράδυ οι μελωδίες του σφράγισαν το τέλος  μιας εποχής

Εποχής δίπλα στις γραμμές που κάποτε περνούσε το τραίνο ερχόμενο απο Θεσσαλονίκη, το  οποίο κατέληγε στον εκπληκτικό εκείνο πέτρινο σταθμό πάνω από την πύλη Ε2 στο λιμάνι του Πειραιά . Μια εποχή με τις πρώτες κασσέτες με jazz μουσική, εκεί που θα συναντούσες πρώτη φορά τη φωνή της Νina να τοποθετείται : “My baby just cares for me “, κάτι που τυχαία θα συναντούσα χρόνια μετά στο καθημερινό κλείσιμο της La Luna στην Αντίπαρο.

Υπήρξε λοιπόν μια δασκάλα που το τραχύ όνομά της ερχόταν σε αντίθεση με τη γλύκα που είχε η ψυχή και τα μάτια της . Πέτρα το όνομά της το μικρό , και κάθε φορά που έμπαινε στην τάξη στα σκληρά Μανιάτικα του Πειραιά όλα τα δύσκολα έφευγαν μακριά . Όταν της ζήτησα να μου γράψει κάτι στο τετράδιο με το οποίο κυκλοφορούσα παραμάσχαλα στους διαδρόμους του σχολείου, η Πετρούλα λιτά με δασκάλεψε :   “Σημασία δεν έχει το έξω , αλλά το προς το έξω ..”

Μου πήρε πολλά χρόνια να καταλάβω τι εννοούσε το πρωινό εκείνο ..

Οι άνθρωποι ζούνε όσο θα τους θυμόμαστε γλυκά, πριν να χαθούν στη λήθη.

Αν μάθαινε ποτέ ότι θα γινόταν το πρώτο post σε blog θα φόραγε τα μεγάλα της γυαλιά και θα έλεγε γελώντας ” Τι σκαρώνεις πάλι Μικρή ;” ..

Τζιν τζιν τζιν ,πως του παν καλέ τα τζιν ..